Kolejne niechciane wyskakujące okienko, jednak Unia Europejska wymaga od nas, byśmy poinformowali Cię o wykorzystywaniu i zjadaniu twoich ciasteczek (cookies) oraz wykorzystywaniu Twoich super tajnych danych. Robimy to tylko po to, by zwiększyć komfort i funkcjonalność portalu oraz dlatego, że jesteśmy głodni i lubimy ciasteczka. Zgodnie więc z Polityka Prywatności, czuj się poinformowany nasz drogi użytkowniku.

Pamiętacie „Sztylet Ślubny"? Macie pełne prawo nie pamiętać, ponieważ ta książka - druga w trylogii Aleksandry Rudej - ma swoją premierę właśnie dzisiaj! Polskie wydanie tego dzieła objęliśmy patronatem medialnym na początku marca i - obserwując proces wydawniczy - czekaliśmy na moment, w którym książka pojawi się w wersji fizycznej. Nareszcie jednak tu jest, gotowa do porwania w ręce i czytania wieczorami pod ciepłym światłem lampy lub w komunikacji miejskiej, z dużą możliwością przegapienia przystanku.

Z tej okazji przypominamy także, czego można się spodziewać po tym tytule. Jak wspominaliśmy w naszej recenzji pierwszego tomu, dzieła Aleksandry Rudej charakteryzują się wyjątkowo zabawną, lekką i pełną żartów atmosferą, która miesza się z intrygą, wątkami miłosnymi oraz fantastyką. Tom będzie wydany w miękkiej oprawie, a cena wynosić będzie około 44 zł.

Nie możemy doczekać się momentu, w którym będziemy mogli przeczytać „Sztylet Ślubny", a was zostawiamy z ekskluzywnym fragmentem dzieła, tylko dla waszych oczu.

 

SZTYLET ŚLUBNY (FRAGMENT)

Furgon, skrzypiąc pękniętą osią, jechał powoli drogą. Koleiny zarosły świeżą, zieloną trawą i nie było na nich ani jednego śladu kół wozu czy końskich kopyt. Wszędzie dokoła dziewicza przyroda radowała się wiosną, głośno szczebiotały ptaki, całymi stadami zrywające się z gałęzi do lotu.
Nie miałam bladego pojęcia, dokąd jedziemy, tak samo, jak cała reszta naszej drużyny królewskich głosów. Zdaje się, że zabłądziliśmy jeszcze wtedy, gdy nas otruto w mieście, którego burmistrz nie miał ochoty odkrywać przed nami sekretów swoich ksiąg rachunkowych. Nocna, rozpaczliwa ucieczka przed śmiercią w postaci wielkiego stada wilkołaków tylko wszystko pogorszyła.

Wracać też nie mogliśmy, gdyż nad trupami wilkołaków już krążyły worony – ogromne, drapieżne ptaszyska wielkości krowy – należało więc zabierać się jak najdalej, żebyśmy nie zostali ich przekąską.

- Jedziemy naprzód – zdecydował Dranisz po dłuższej chwili studiowania mapy. – A potem się zobaczy, co dalej. Skoro jest droga, to musi nas gdzieś zaprowadzić.

- Ludzka maniera rysowania map pogrąża mnie w jeszcze głębszej depresji – oznajmił Daezael, wzgardliwie tykając palcem jednolitą, zieloną plamę wstydliwie ozdobioną dwiema krzywymi choineczkami. – Jesteśmy gdzieś tutaj, tak? Wszystko jasne! A najważniejsze: jak szczegółowo narysowane!

- Nie wiem, gdzie Jarek skręcił z głównej drogi, kiedy źle się poczuł! – burknął troll. Dwie doby temu burmistrz głównego miasta dominium nie wymyślił nic lepszego, jak tylko dosypać nam trucizny do jedzenia. Wykaraskaliśmy się z opałów jedynie dzięki elfickim medykamentom i sile magii rodu. – I nie wiem, kędy prowadziłeś furgon nocą. Więc skąd mogę wiedzieć, gdzie jesteśmy, skoro tutaj zaznaczona jest tylko główna droga i rzeka na granicy królestwa?!

- A dlaczego nie wzięliście szczegółowej mapy dominium od jego Władcy, Bicza?

U starego, lecz szalenie ambitnego arystokraty gościliśmy niedawno, a Jaromir przyjaźnił się z Tomigostem Biczem, więc w jego zamku mogliśmy otrzymać wszystko, czego tylko zapragnęliśmy.

- Skąd mam wiedzieć?! – ryknął Dranisz, ciskając mapę w głąb furgonu.

Jaromir Wilk po nocnym starciu z wilkołakami pogrążył się w głębokim śnie. Był wyczerpany magicznie, więc dowództwo przejął troll, jako najwyższy stopniem i posiadający doświadczenie bojowe. Pomimo tego, że na wiedzy i doświadczeniu mu nie zbywało, Dranisz nie miał ochoty wydawać rozkazów (w dodatku takiemu obszarpanemu wojsku). Martwił się o przyjaciela i złośliwe przytyki elfa drażniły go bardziej niż zwykle.

- Nie kłóćcie się – poprosiłam. – Wszyscy razem znaleźliśmy się w tej sytuacji i razem będziemy się z niej wyplątywać. Kłótnie tylko wszystko pogorszą.

- Nienawidzę, kiedy jesteś taka – powiedział Daezael. – Zwróćcie mi tę poprzednią Milę! Kiedy jesteś taka spokojna i mówisz oklepane frazesy, mam ochotę cię udusić. Cięciwą od mojego połamanego łuku.

Łuk elfa rzeczywiście ucierpiał podczas starcia z wilkołakami, jednak mnie się wydawało, że najbardziej zaszkodził mu mój upadek w kolczaste krzewy – biedny oręż złagodził obrażenia, ale sam nie przetrwał. Oczywiście rozsądnie to przemilczałam.

- Byłoby ci lżej, gdybym miotała się histerycznie i krzyczała: Aaaaa, zginiemy, zginiemy!? – spytałam, pocierając zadrapania.

Wcześniej jedynie Czestomir Dąb, mój przyjaciel z dzieciństwa, potrafił tak szybko doprowadzić mnie do białej gorączki, jednak teraz zdobył godnego rywala w postaci elfa z depresją. Mimo wszystko szanowałam ich obu jednakowo mocno.

Zamiast odpowiedzieć, Daezael objął głowę rękami i przycisnął twarz do kolan. Pod naciągniętą tkaniną jego koszuli wystąpiły kręgi i żebra. Uzdrowiciel wyglądał na bezbronnego i kruchego, jak nigdy.

Teraz wszyscy moi towarzysze nielekkiej służby w imię królewskich podatków drzemali wewnątrz furgonu, a ja siedziałam na koźle i uważnie wpatrywałam się w drogę, starannie omijając wyboje i jamy. Pojazd napędzała magia, a w obecnej chwili ja byłam jedyną osobą, która mogła go ruszyć z miejsca. Percival uprzedził, że w razie czego furgon nie wytrzyma kolejnej katastrofy, a my zostaniemy na obcym terytorium bez środka transportu i dachu nad głową.

- Posuń się – mruknął ochryple uzdrowiciel za moimi plecami.

Drgnęłam zaskoczona. Pogrążona w myślach nie słyszałam, jak podszedł.

- Napięte nerwy? – zauważył, ciężko przetaczając się nad oparciem ławki i kładąc głowę na mych kolanach.

Daezael wyglądał jeszcze gorzej niż godzinę temu. Skóra mocno opinała kości, policzki zapadły się, a oczy na tle zielonkawej twarzy wydawały się ogromne.

- Co z tobą? Bardzo źle? – zapytałam.

- Głupie pytanie – warknął. – Nie. Czuję się świetnie. Tak dobrze, że na moim ciele niebawem wyrosną kwiaty.

Umierając, elfy zmieniały się w kwietniki, ale z jakiegoś powodu mnie się zawsze wydawało, że na mogile naszego uzdrowiciela wzejdą tylko osty.

- Czemu nic nie robisz? Dlaczego się nie uleczysz? – zaniepokoiłam się. Owszem, Daezael był złośliwym mizantropem, ale przy tym… pierwszą osobą, która stała mi się naprawdę bliska w ciągu ubiegłych dwóch lat, nie licząc niani.

- A co ja mogę zrobić? – wyszeptał, zamykając oczy i wyciągając chude ręce wzdłuż ciała. – Przesadziłem z magią. Najpierw leczyłem was z zatrucia, potem gnałem furgonem, uciekając przed wilkołakami… Nie jestem z żelaza, nie mogę cały czas jechać na stymulatorach. Pozostało mi tylko umrzeć na kolanach pięknej dziewczyny. A skoro pięknej tu nie ma, to muszę się zadowolić tym, co jest.

Nie powiem, by określenie moich kolan, jako najlepszego miejsca do umierania mnie uradowało.

- Mogę coś dla ciebie zrobić? – spytałam żałośnie.

Elf otworzył jedno oko.

- A co jesteś gotowa zrobić, żeby mnie uratować?

Zastanowiłam się chwilę, ale jednak zdecydowałam.

- Wszystko!

- Wszystko? – powtórzył Daezael podejrzliwie. – Nawet więcej niż dla kapitana?

- Tak – odparłam stanowczo. Wobec Jaromira nie żywiłam żadnych szczególnie ciepłych uczuć, choć rozumiałam, że nie przeżyjemy bez jego dowództwa.

- W takim razie daj mi swojej krwi – zajęczał umierający i szeroko otworzył usta.

Zatrzymałam furgon i wyjęłam z pochwy swój sztylet. Ostatecznie poprzednio zgodziłam się na seans wyższej magii z użyciem mojej krwi, by ocalić kapitana. W czym elf miałby być gorszy?

- Nie – zaprotestował Daezael. – Ja chcę cię ugryźć! Zębami!

- Jesteś elfem czy wampirem? Nie wystarczy ci krew z nacięcia? Musisz gryźć?

- Oczywiście! Zawsze marzyłem, by spróbować, jak to jest, tylko jakoś nie trafiałem na odpowiedni nadgarstek…

- Daezael! – oburzyłam się. Miałam ochotę zrzucić go z kolan. – Wydurniasz się? Potrzebna ci moja krew czy nie?!

- Nie – odparł elf, jakby nigdy nic, objął mnie w talii i przytulił twarz do brzucha. – Mumughmghuymmm…

- Co?

Uzdrowiciel raczył oderwać się ode mnie i wyjaśnić:

- Mówię, że z jakiej racji miałbym się leczyć krwią tobie podobnych? Kompletnie nie znasz się na fizjologii elfów. Po prostu muszę odpocząć.

- Ale dlaczego u mnie na kolanach? Idź do furgonu, połóż się wygodnie i śpij, ile chcesz.

- A wiesz, dlaczego bogaci starcy otaczają się młodymi dziewczętami? Po to, by spijać z nich życiową energię! I ja też będę spijał… Nie kręć się! Oddychaj równo! Stwórz mi normalne, uspokajające warunki dla pełnowartościowej regeneracji.

- I dlatego koniecznie musisz mi dyszeć w brzuch? To łaskocze.

Elf przewrócił się na plecy i w zadumie popatrzył do góry, na mój podbródek, aż przejął mnie dreszcz.

- Powiedz, Mila, kiedy ostatnio oddychał w twój brzuch mężczyzna – tak po prostu, odpoczywając i czerpiąc z tego przyjemność? Nie tęsknisz za tym?

Długo milczałam, wpatrując się w powoli wpełzającą pod koła drogę.

- Skąd tak dużo o mnie wiesz? Przecież nigdy niczego nie opowiadałam o tym, jak żyłam, zanim wstąpiłam na służbę. Dlaczego wydaje mi się, że rozumiesz mnie lepiej, niż ktokolwiek inny?

- Dziecino – odezwał się Daezael pobłażliwie. – Jestem uzdrowicielem. Z racji zawodu powinienem umieć zgadywać, co pacjenci przede mną skrywają. A ty na dodatek jesteś zbyt interesującą zabawką, żeby cię nie obserwować.

- Zabawką?

- No, ewentualnie cennym egzemplarzem w mojej kolekcji ludzkich dziwactw. Wybierz sobie określenie, które bardziej ci się podoba. Oddychaj równo! Czemu serce ci tak wali? Nie zamierzam nikomu zdradzać twoich tajemnic. Przeciwnie, będę z przyjemnością obserwował, jak same wyłażą na wierzch. Ależ będzie ubaw!

sztylet slubny okladka

Tagged Under

Czym są Konwenty Południowe

Konwenty w Polsce

Konwenty Południowe są największą w Polsce redakcją o wydarzeniach popkulturalnych w kraju. U nas znajdziecie najświeższe informacje o konwentach z różnych dziedzin. Początki portalu sięgają roku 2013 kiedy to zaczęliśmy od pierwszych konwentowych relacji i recenzji. Trzon i najważniejszy punkt działania stanowi nasza lista konwentów stanowiąca najobszerniejszy i najbardziej aktualny zbiór eventów odbywających się na terenie Polski. Nasze główne działy to konwenty fantastyki, mangi i anime, gier i e-sportu, gier planszowych czy LARP-y. Dzięki nam możesz też być stale na bieżąco dzięki newsom o wydarzeniach. Strona Konwentów Południowych jest także responsywna, co dodatkowo wspomaga nasza mobilna aplikacja na androida - Kalendarz/Lista Konwentów.

Galerie i fotorelacje z konwentów

Jako dziennikarze, jesteśmy obecni na wielu imprezach, a dzięki sieci fotoreporterów w całym kraju, jesteśmy w stanie wykonywać i publikować zdjęcia z konwentów w formie galerii na naszym Fanpage. W wygodny sposób możecie nawigować po imprezach z podziałem na kolejne lata i miesiące dzięki przejrzystym buttonom. Wystarczy kliknąć by przejść do interesującej nas fotorelacji z wydarzeń.

Recenzje książek, mang i gier planszowych

To nie wszystko. Portal stale się rozwija, co wpływa na otwieranie kolejnych działów. Od 2015 roku piszemy też recenzje książek o tematyce fantastycznej, a niedługo później na naszej stronie pojawiły się także recenzje gier planszowych, mang, systemów RPG i komiksów. Współpracujemy z 37 wydawnictwami co gwarantuje nam często przedpremierowy dostęp do materiałów i szybką recenzję, która podpowie Wam czego możecie się spodziewać.

Wywiady

Na naszej stronie znajdziecie także wywiady ze znanymi oraz debiutującymi cosplayerami czy pisarzami książek. Z racji tematyki portalu przeczytacie u nas także rozmowy z graczami, e-sportowcami i osobami związanymi z branżą gier elektronicznych.