Wredne Świnie

Wydawca: Wydawnictwo Muduko
Autor: Lorenzo Tarabini Castellani, Paco Gómez
Rodzaj: Gra karciana
Poziom skomplikowania rozgrywki: Niski
Losowość: Duża
Gra składa się z: Pudełko, Instrukcja, 72 karty

Kapitan Knur stwierdził, że czas przekazać kapelusz kapitana piratów komuś innemu i tak się akurat składa, że na Archipelag Prosiąt przybył galeon wypełniony skarbami. Przechwycenie jego zawartości z całą pewnością wpłynęłoby na decyzję kapitana odnośnie do tego, kto powinien zostać jego następcą oraz właścicielem Czarnej Trufli - statku, o którym marzy każdy pirat. Szanowna załogo, oto recenzja gry Wredne Świnie.

Tytuł wydawany w Polsce przez Wydawnictwo Muduko (Wirus, Oskubani) to mała gra karciana dla od 2 do 6 szczurów lądowych. Warunkiem zwycięstwa jest zebranie jednego z kilku zestawów takich samych kart skarbów. Alternatywnie, jeśli skończą się karty na galeonie lub karty ze stosu dobierania i stosu kart odrzuconych, o zwycięstwie decyduje to, kto ma najwięcej skarbów na ręce. Ten alternatywny warunek zwycięstwa sprawia, że jedna rozgrywka trwa około 20 minut, które widnieją na pudełku.

Skoro już wspomniałem o pudełku, warto przyjrzeć się jego zawartości, na którą składają się niewielka, ośmiostronicowa instrukcja oraz 72 karty. I tutaj duży plus, bo o ile nie mylą mnie wzrok i dotyk, karty są lniane, przez co sprawiają wrażenie solidnie wykonanych i pewniej leżą w dłoni. W mojej opinii to coś, co docenią nawet osoby bez jednego oka, z opaską na twarzy i hakiem zamiast ręki.

Gra ma bardzo proste zasady, a skoro warunki zwycięstwa już opisałem, czas na omówienie przygotowania do rozgrywki. Do pudełka awersem do góry wkładamy 16 potasowanych kart galeonu ze skarbami, które poznamy po wzorze desek w tle i symbolu statku w prawym górnym rogu. Pozostałe karty to karty pirackie. Po ich potasowaniu wykładamy osiem zakrytych kart. To będą karty wysp, które gracze będą mogli wykopywać. Następnie rozdajemy graczom po 5 kart pirackich (lub 6, jeśli chcemy zagrać w szybszy wariant gry) tak, aby tylko ich posiadacze widzieli ich zawartość. I to w sumie tyle. Przygotowanie do gry nie jest skomplikowane, więc bardzo łatwo rozpocząć kolejną rozgrywkę.

Grę rozpoczyna według instrukcji najmłodsza osoba, ale piraci nie muszą przestrzegać zasad, więc prawdopodobnie to sami gracze ustalą, kto zaczyna. Następnie rozgrywka toczy się zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Gracz podczas swojej kolejki może wykonać jedną z trzech akcji: spasować, zakopać dowolną liczbę kart z ręki lub zagrać dowolną liczbę takich samych kart, które posiada. Zakopywanie kart polega na położeniu ich zakrytych przy kartach wysp tak, aby nikt nie widział, co się na nich znajduje, więc warto pamiętać, gdzie położyło się daną kartę. Z kolei zagrywanie kart polega na użyciu dowolnej liczby kart tego samego typu, na których znajdują się pirackie świnki. Od skarbów różnią się tym, że można je zagrywać, co oznacza wykonanie jednego z ośmiu dostępnych działań. Na przykład łopata umożliwia wykopanie jednej z kart wysp, ale zaraz potem można zagrać kolejną kartę łopaty, o ile się taką posiada lub właśnie się ją wykopało. Wędka pozwala zabrać jedną losową kartę z ręki innego gracza, a luneta działa podobnie, jednak tym razem możemy podejrzeć całą jego rękę i wybrać kartę świadomie. Ważną kartą jest abordaż, który umożliwia zagrywającemu wzięcie jednej karty skarbu z galeonu. Kiedy gracz zakończy swoją turę, dobiera ze stosu kart pirackich tyle kart, aby mieć ich na ręce 5 (lub 6 w przypadku szybszego wariantu gry). Po tym przychodzi kolej na następną osobę i tak aż do momentu spełnienia warunku zwycięstwa.

Najwięcej czasu potrzebnego na wytłumaczenie zasad zajmie wyjaśnienie działania poszczególnych kart. Nie jest to jednak nic trudnego i po pierwszej rozgrywce łatwo połapać się w tym, co robi dana karta. Nie będę tłumaczył działania wszystkich kart, ale są tutaj takie, które mogą dość istotnie wpłynąć na sytuację podczas konkretnej partii. Graczy nadużywających kart wymierzonych w innych uczestników mogą utemperować trzy karty lustra, które obracają zagraną kartę przeciwko zagrywającemu. Gra jest pod tym względem dobrze zbalansowana, bo karty, które mogą bardziej namieszać w rozgrywce, występują rzadziej. Chociaż zasady gry są proste, warto, aby gracze mieli przed sobą instrukcję przynajmniej podczas pierwszej partii, tak aby pamiętać o działaniu poszczególnych kart.

Cała gra polega więc na ostrożnym zarządzaniu swoją ręką i próbie zapamiętania, co znajduje się pod poszczególnymi kartami na wyspach. Choć mechanika zakopywania kart może na pierwszy rzut oka wydawać się bez sensu, warto ją stosować. Zakopane skarby możemy później odkopać, o ile nie zrobią tego wcześniej nasi rywale. Po co narażać się na takie ryzyko? Otóż przeciwnicy mogą zagrać swoje karty przeciwko nam i zabrać skarby z naszej ręki. Do tego karty skarbów zajmują miejsce, przez co może się okazać, że w swojej turze nie zagramy ani jednej karty. Warto więc optymalizować swoją rękę i starać się upatrzyć typ skarbów, który zdecydujemy się kolekcjonować, a to także będzie się zmieniać w zależności od tego, do skompletowania którego zestawu jest nam bliżej. Skarbów jest sześć typów, a wybór konkretnego zestawu ma kluczowe znaczenie, bo o ile do zwycięstwa poprzez zebranie diamentów wystarczą trzy karty, tak w przypadku złota potrzebne są już cztery.

Wredne Świnie to gra, która może zainteresować fanów karcianek opartych na ryzyku, zarządzaniu ręką oraz uprzykrzaniu rywalom drogi do zwycięstwa. Jest też bardzo mała, więc może spodobać się osobom, które cenią sporą dawkę zabawy zamkniętą w niewielkim pudełku. Jedyna moja uwaga jest taka, abyście mieli więcej niż jednego znajomego do gry. Choć wydawca informuje, że w tytuł da się grać w dwie osoby i faktycznie jest to możliwe, to większa liczba graczy daje więcej możliwości wyboru tego, komu akurat zabrać skarb.